ARNAUD DE WOLF
23/11/16 - 15/01/17


Gesloten van 24. 12. 16 tot 3. 01. 17 in.

En français | In English



arnaud_de_wolf_site

Arnaud De Wolf, uit de reeks "Heim", inkjet print, 2014, 60 x 40 cm

De ijdelheid van het anachronisme

Arnaud De Wolf, een moderne anachronist of een anachronistische modernist … ?
Neen, laten we van bij aanvang duidelijk stellen dat het hier eerder gaat over uchronie dan over anachronisme.

Het anachronisme is een valse noot in de temporaliteit, een hapering in het weefsel van de tijd, een wanklank. Welnu, net zoals de utopie (de plek die nergens is ) nooit werkelijk belichaamd kan worden in de realiteit van een voorstelling, kan de uchronie, de denkbeeldige fusie en versmelting van de temporaliteit, evenmin in werkelijkheid gevat worden : de uchronie kan slechts bestaan als geestelijke constructie en door haar abstracte natuur niet in een concrete vorm gegoten worden.

En zo worden we geconfronteerd met de duizelingwekkende en onuitputtelijke paradox van het werk van De Wolf : een onvatbare geestelijke constructie die stevig gestoeld is op de concrete realiteit van visuele beelden en hun recente geschiedenis. Modernistisch jazeker, want zijn verwijzingen en referenties lijken duidelijk in de tijd geankerd en doen bijna anachronistisch aan : Weimar, de trauma’s van de 20ste eeuw, het werk van de Bechers en hun voorgangers in de fotografie …

Zijn voorkeur voor architecturale composities kan ons evenmin ontgaan, hij verkiest ze boven de vloeiende hedendaagse beelden, boven de vluchtigheid van beelden wier virtuele waarde de handelswaarde verving … (De werkelijke waarde van de afdruk is reeds lang verloren gegaan.)
Het identificeren (plaats en datum - en vooral dat laatste) van deze foto’s lijkt een quasi onmogelijke opdracht …

Hun opzet is uiterst hedendaags en in zeker opzicht zelfs postmodernistisch te noemen. In dit samengaan van onmiddellijke fascinatie en kritische afstand, wordt de temporele paradox belichaamd in ogenschijnlijk eenvoudige beelden. Deze beelden zijn geraffineerd én elementair, onuitputtelijk én evident.

Door deze wisselwerking en door zijn extreme luciditeit slaagt Arnaud De Wolf er in het beeld op een andere manier neer te zetten. Het is een werkwijze die afwijkt van de huidige hype van de ‘hyperleesbaarheid’ : dit beeld functioneert als vraag en niet als antwoord. Als raadsel. Een raadsel met betrekkelijk weinig onbekenden nog wel : een klein aantal beelden (meestal tussen één en drie,
in zijn series ; zelden meer, en minder dan tien in het geval van Heim) slagen er in een onophoudelijke vraagstelling op te wekken, waarbij het referentiekader aan het wankelen gebracht wordt.

Bij De Wolf roept een vorm altijd een andere op. Elke vaststelling geldt als metafoor. Want alles - en in het bijzonder de elementen steen, ijs, sneeuw, stof – verwijst naar de spiraal der tijden, alles verwijst naar de obsederende aanwezigheid van de vastgestolde vlieg in het amber, bij de Egyptenaren:
‘het mumiecomplex’ dat o.a. door André Bazin als het grondbeginsel van de fotografie beschouwd werd. Welk element bewaart en beschermt trouwens beter tegen het verval van de tijd dan het ijs ?
waardoor het ook de vruchteloosheid van de menselijke ambities en constructies benadrukt, de vluchtigheid van hun verwezenlijkingen.

De blik van de toeschouwer stoot op het onbecijferbare detail van frontale muurstenen – en we herinneren ons de naalden die Talbot in een hooiberg telde… Zoals Bayard of Daguerre het voor hem deden, fotografeert De Wolf fossielen, min of meer tijdelijke verbindingen en ordeningen. Zoals de eerste wetenschappers die de fotografie ontdekten en gebruikten, verbindt hij het oneindig kleine en het onmetelijk grote, het onbereikbare en het nabije, het eeuwige en het voorbijgaande. Een gezicht is eveneens een landschap, of liever : is slechts een gezicht wanneer het ingeruild kan worden voor een landschap. Een concrete vorm (een steenflank in oker, klein of groot ?) lijkt uit het niets op te duiken, en dat niets is niet meer dan een hoop sneeuw. Omgekeerd katapulteren de smalle vensters van gestandardiseerde en ontmenselijkte bouwwerken de bewoners naar datzelfde niets.

We leven in een vreemde wereld en de fotografen die er in slagen deze complexiteit niet te vereenvoudigen, zijn zeldzaam. En even zeldzaam zijn zij die ons de complexiteit van de eenvoud doen zien. In deze zin is Heim geankerd in een historische en germaanse context : met een heldere evidentie, - waarvan de helderheid zo schittert dat ze niet onmiddellijk opgemerkt wordt – Heim spreekt tot ons over een zoektocht, een geheim, een mysterie, waarbij einde en begin zoek zijn … Heim confronteert ons met de hypothese dat onze enige thuis uiteindelijk de kosmos is : in alle talen roept het woord vacance diep in ons het beeld op van een leegte, van een angst voor die leegte.

Emmanuel d’Autreppe

Web Site: www.arnauddewolf.com

Arnaud De Wolf is de winnaar van de «Propositions d’artistes 2015» (voorstellen van kunstenaars) van Contretype.


de_wolf_book_site


Arnaud De Wolf, "Heim"
Gepubliceerd door Arnaud De Wolf, 2016
175 exemplaren
Tekst in het Engels: Steven Humblet
Formaat: 29,7 x 21,5 cm - 28 pagina's
Slappe kaft (linnen omslag)
Illustraties in vierkleurendruk offset
ISBN 9789082493108
Prijs: 27 €.