IEVA EPNERE
Waiting Room (Wachtkamer)
01/04 - 07/06/2015


In English - Fr versie



ieva_epnere_2

Ieva Epnere, uit de reeks Waiting Room, 2013-2014, 55 x 67,5 cm

Brussel telt ongeveer één miljoen inwoners en is daarmee een van de meest internationale steden ter wereld. 27% van de inwoners zijn vreemdelingen, dit zonder te rekenen met de burgers die de Belgische nationaliteit verwierven. Burgers van vreemde herkomst vormen bijna 70% van de stadsbevolking. 32% van de inwoners zijn vreemdelingen van Europese origine, 36% komen uit andere streken. Statistieken hieromtrent zijn tegelijk veelzeggend en irrelevant.

Tijdens haar wandelingen door de Brusselse straten ontmoette Ieva Epnere de stadsbewoners: migranten, lezende mensen in het park, spelende kinderen, picknickende families.

Haar foto’s tonen deze taferelen maar overstijgen tevens het louter zichtbare. Bij het portretteren van de stedelingen met hun hoop en hun verwachtingen, observeert ze het dagelijkse leven van gewone burgers, migranten en autochtonen, en toont ze het individu binnen de sociale groep.

In bepaalde beelden komt de kloof tussen illusie en realiteit tot uiting en op sommige gezichten is de hieruit voortvloeiende melancholie af te lezen. Toch gaat haar belangstelling vooral uit naar de impact van het milieu op het leven van het individu. In Brussel, waar ze zichzelf ook een vreemdelinge voelde, ging ze op zoek naar plaatsen waar ze mensen in dezelfde situatie kon ontmoeten. De straten en parken in haar foto’s lijken op echte openluchttheaters, plaatsen voor uiteenlopende ontmoetingen.
De composities lijken een willekeurig karakter te hebben terwijl er eigenlijk wordt gespeeld met verschillende perspectieven: dat van de voorbijganger in de verte, dat van de vriend, dat van de slenteraar. Sommige foto’s zijn zwart-wit, andere tonen in kleur specifieke alledaagse momenten.

Ze fotografeert een jonge vreemdelinge die al meer dan 18 jaar in Brussel woont, in haar appartement, alleen of omringd door vrienden of familie. Hoewel ook deze beelden willekeurig lijken, voelen we de fragiliteit van de momenten die ze vastlegt en wordt het al snel duidelijk dat ze op zoek is naar haar eigen beeld. De foto’s van Ieva Epnere zijn een reflectie van vragen die we ons allemaal stellen: wat is onze plaats in de wereld en wie zijn we echt?

Voor deze tentoonstelling plaatst ze de foto’s in kaders van verschillende grootte en kiest ze voor een opstelling die herinnert aan filmbeelden of aan een moodboard. Filmsequenties en abstracte afbeeldingen van oppervlakken onthullen samen de textuur van de stad. Een specifieke plaats herkennen in deze beelden lijkt niet evident, en toch komen ze ons bekend voor. Privé-interieurs duiken op naast openbare plaatsen die functioneren als collectieve leefruimten. Abstracte ornamenten worden getoond naast close-ups van historische gebouwen en details van een park. Eigenlijk zijn er in deze foto’s geen echte protagonisten. Meestal zien we de personages vanop de rug of ontwaren we hun gezichten vanuit de verte.

Een stadsgezicht staat nooit helemaal los en is de expressie van sociale verhoudingen en conventies. Anderzijds is fotografie niet louter beschrijvend maar speelt ze ook een onderzoekende en interpreterende rol. Omdat het stadslandschap de afspiegeling is van zowel sociale, economische, ruimtelijke als esthetische elementen, onthult de ontmoeting tussen het landschap en de fotografie de complexe hedendaagse cultuur.



ieva_epnere_b&w

Ieva Epnere, uit de reeks Waiting Room, 2013-2014

Het fotografische beeld verbindt een bepaalde geschiedenis aan een bepaalde visie, een herinnering aan een plek, een plek aan een geschiedenis en een tekst aan een identiteit. Het beeld is verbonden met kennis en ervaring en levert een platform voor aanverwante inhouden. De als collages gepresenteerde foto’s van Epnere vertellen dan ook geen verhalen, ze evoceren veeleer ontmoetingen en indrukken. Welke indrukken en observaties van de kunstenares over de stad kunnen tentoongesteld worden, welke aspecten van dingen en van woorden, welke visie en welk discours, welke inhoud en welke uitdrukking? Meerdere beelden tonen geïsoleerde details zonder evenwel een totaaloverzicht te geven van de context van het park of van de straathoek waar ze werden genomen. Ze exploreren op visuele wijze de omgeving en zijn dus even exemplarisch als enigmatisch en plaatsloos. Andere foto’s tonen personen in hun eigen leefomgeving en transformeren ze in symbolen van de stad die we leren kennen door de ogen van de fotografe.

Deze foto’s bezichtigen is als kijken naar een film: na een poos raken we vertrouwd met de personages en met hun rollen, met hun situatie en met hun verhaal. Toch hopen we dat er iets onverwachts zal gebeuren.

Ieva Epneres impressies van Brussel hebben geen spectaculair karakter en suggereren dat de realiteit de fictie vaak overstijgt. De man die zijn hond uitlaat en de spelende kinderen in het park lijken op figuranten uit een of ander scenario, wat hoegenaamd niet wil zeggen dat we ze zomaar kunnen negeren. De interactie tussen kleur en licht in haar uiterst precieze composities, die herinneren aan Hollandse landschapschilderijen, geven er een vertrouwd karakter aan zonder ze alledaags te maken. Eigenlijk gaat het hier meer om een etnografie van het dagelijkse leven, gefilterd door de blik van iemand die de positie van geïnformeerde waarnemer veel liever zou inruilen voor die van vriend.

Vanessa Joan Müller, kunsthistorica en kunstcritica

In samenwerking met Agnese Krivade (1981), schrijfster en poëte

Vertaling: Marleen Cappellemans

Website: www.ievaepnere.com

In het kader van het « Programme des Résidences d’artistes à Bruxelles-Contretype » (kunstenaarsresidenties in Brussel), in 1997, gelanceerd door Contretype met de steun van de
Franse Gemeenschapscommissie (COCOF)




Logo_Ambassade_Lettonie Kulturas programma LOGO _FR krasainais_logo

In samenwerking met de Dienst Cultuur van de Ambassade van Letland

In het kader van Letland als Voorzitter van de Raad van de Europese Unie

Met de steun van het VKKS (State Culture Capital Foundation)